Het is bijna zo ver. De vakantie zit er bijna op. Vandaag onze fietsen laten inpakken voor de terugvlucht. Morgen nog even bij de blinden-massagesalon de spiertjes losmaken en dan is het tạm biệt (tot ziens).

We hebben net ons laatste avondmaal genuttigd en eens lekker zitten evalueren. Hoe was de reis, we zijn het er wel over eens. Het was het avontuur, het waren de mensen, het was de uitdaging in het communiceren. Er zijn een aantal dingen die echt heel mooi waren, Halong Bay, de rijstvelden bij Xin Jie. We hebben ons mogen onderdompelen in 2 heel verschillende culturen en nemen van beiden hele mooie, rare en ook vieze herinneringen mee. De overnachtingsplaatsen overstegen onze verwachtingen, het aanbod aan wifi ook. De lekkere geuren hebben we erg moeten zoeken, veelal stonk het zelfs echt heel smerig. Het verkeer was prima te doen, mits je er maar op vertrouwd dat het achteropkomende verkeer om je heen rijdt. Go with the flow is het beste wat je kunt doen. Het eten was zeer wisselend. We hebben echt topdagen gehad, maar zeker ook dagen dat we onszelf moesten dwingen de benodigde calorieën naar binnen te stoppen. En dat waren niet altijd de lekkerste dingen. We hebben voedsel gezien dat we nog niet wilden eten al zou er niets anders zijn en we hebben verrassend lekkere nieuwe dingen geproefd. We hebben liters water gedronken en ook liters bier. Tja, als niet-bierdrinker een hele ervaring. We hebben elkaar gesteund toen het wat lastig ging, lol gemaakt en serieuze gesprekken gevoerd. We hebben géén lekke banden gehad, 1x een ketting moeten repareren en een paar keer de kettingen moeten smeren. We hebben stortregen gehad, dikke onweer, een miezertje, lekker warm en ronduit bloedheet (50 graden op de dijk zonder schaduw). We zijn moe, de spieren zijn moe, mentaal zijn we klaar om naar huis te gaan. Het was een fantastische ervaring die we beiden niet hadden willen missen. China, Vietnam, bedankt voor jullie gastvrijheid en wie weet tot ziens!