De grootste uitdaging van de reis zou het fietsen zijn, dacht ik. Maar nee, het is het eten. Elke dag is het de vraag wat we binnen gaan krijgen. We hebben tijdens de fietstocht behoorlijk wat voedingsstoffen nodig gehad. En dat was dagelijks best lastig om bij elkaar te eten.

Vooral ook, omdat wij niet begrepen wat er te eten was, en de restaurantjes of winkeltjes vaak niet snapten wat wij wilden. De vertaalapp deed zijn best, maar bleek vooral in Vietnam een drama. In China konden we nog wel een restaurantje binnenstappen, onze gewenste groenten aanwijzen en dan in de app aangeven: "maak er maar iets lekkers van, met rijst". Hierdoor konden we ook redelijk makkelijk het vlees ontwijken. Dat ligt namelijk al vanaf 's ochtends buiten of in de koeling in de zon, dus is sowieso verstandig om niet te eten. Heel soms vroegen we gebakken vis, en dan krijg je kleine visjes, die met huid en al gefrituurd zijn. Die dip je dan in een beetje sojasaus, en dat is nog best ok. Het gevoel was, dat dit in Vietnam wat beter zou zijn. Dat gevoel zat fout. In Lao Cai hebben we inderdaad heerlijk gegeten (visjes met sojasaus). Daarna was het tot Hanoi gewoon minder. Voor het ontbijt en onderweg kochten we brood, dat al een week in de zon lag en voor het avondeten we gingen naar restaurantjes, die 's avonds eigenlijk niet meer open waren. Nee, iedereen eet hier blijkbaar het ontbijt en de lunch buiten de deur, maar geen diner. Dan kregen we of een bak pho (mie soep) met wat wij denken paddenstoelen, of een bak soep met rijst met brokken vlees. Geen idee wat voor vlees. Ik heb het opgegeten, wetende dat ik voedingsstoffen nodig had voor de volgende dag. Op één avond werden we opgepikt door een 14 jarig meisje. Zij wilde haar Engels oefenen. Een mooi persoontje, met grote dromen. Ze wil studeren en zakenvrouw worden. Zij bracht ons naar een restaurant. Toen wij uitlegden dat we vegetarisch wilden eten, volgde een omvangrijke discussie. We kregen visjes met sojasaus en wat groenten. Zij vertelde, dat men in Vietnam (dit deel tenminste) alles eet wat dier is. Hond, kat, kikker... noem maar op. Ik wist het wel en helaas vanaf dat moment werd dit ook nog veel duidelijker. We zien onderweg inderdaad brommertjes vol levend vlees, waaronder ook hondenvlees. We zien teveel en dat maakt een diepe indruk. Zo ook hier in Hanoi. We maakten vandaag een wandeling naar een fietsenhandel om te vragen of onze fietsen daar ingepakt kunnen worden voor de terugreis. En ook onderweg, aan de waterkant van het grote meer, werd er geslacht. 's Lands wijs, 's lands eer, ik besef dat en heb daar over het algemeen respect voor. En toch vind ik dit lastig. Vanavond toch maar weer vegetarisch proberen te eten...