Hoe mooi is het om elke ochtend rond 5 uur door speakers met opbeurende teksten wakker te worden. Geen idee wat er gezegd wordt, we staan gewoon op.

Het was een hard bed, zeg maar plank met lakentje. We vertrekken om iets voor 6 uur. We willen de koelte van de ochtend gebruiken. Zeker nu we 95 km voor de boeg hebben. Het gaat lekker. Overal waar we gaan worden we blij gegroet. Het mooie is, dat er steevast een brede glimlach of zelfs bijzondere schaterlach tevoorschijn komt. Met of zonder tanden, alles is welgemeend. Het voelt goed. We zijn al dagen geen westerse toeristen tegengekomen. Misschien is dat het. Mijn reisgenote met haar blonde haren en blauwe ogen is gewoon een verschijning. Meestal fietst ze voorop en krijg ik de glimlach. Heerlijk! Men graaft in het geheugen voor Engelse woorden, en vaak blijft het bij een hello, good bye. Ach, het gaat om de gedachten. Die zijn puur. Kinderen zijn vaak het meest uitgesproken. Je hoort uit een tuin 'HELLO', wij gillen xin chao terug en dan hoor je het gegiechel. Dolle pret. Maar zeker ook de oudere mensen vinden het mooi om ons voorbij te zien zwoegen. De gerimpelde, karakteristieke hoofden veranderen in blije gezichten. Zelfs vanuit de akkertjes zien we op afstand handen de lucht in gaan. We zwaaien altijd terug. Gewoon omdat het zo fijn is. De route gaat op en af en passeert kilometers aan triplex fabriekjes. Overal liggen houtvellen te drogen. In de bergen zien we ook de kaalgekapte stukken. Doodzonde, maar gelukkig planten ze bomen terug en laten ze stukken origineel woud staan. We eindigen in Yen Bai, een redelijk grote plaats met megalomane gebouwen van de communistische partij. Het hotel ligt net naast zo'n gebouw en is vergane glorie, met een keihard bed...