De dag waar ik een beetje tegenop zag. Nee, niet omdat we in Vietnam zijn. Omdat we vandaag een pittige klim hebben, met stukken van 10%. Daarom.

Maar goed, we starten bijtijds, het heeft vannacht geregend. Dat betekent lekker vochtig warm buiten. Temperaturen zijn nog 'laag', zo rond de 28 graden. Het gaat om die gevoelstemperatuur, die ligt 10 graden hoger. We volgen de doorgaande weg richting Hanoi voor zo'n 45km. Een aaneenschakeling van kleine dorpjes, rijstveldjes en prachtige bergen op de achtergrond. De laaghangende bewolking geeft alles nog wat extra sfeer. Na een tijdje gaan we van de doorgaande weg af, de bergen in. En dan gaat het los. We hebben gelukkig ruim water bij ons, want na 10 minuten klimmen zijn we al drijfnat. Het loopt in stroompjes naar beneden. Vooral in de bochten is het harken. Kleinste verzet lijkt niet klein genoeg, maar het moet. De uitzichten zijn fantastisch. Zoveel groen hebben we in China niet gezien. De klim is ruim 13km lang, met heel weinig vlakkere stukken. Ik ga kapot. Mijn bovenbenen branden, alles is nat en warm en mijn hartslag gaat over de kop. Plotseling ben ik mijn reisgenoot kwijt. Ik wacht een paar minuten en daal dan toch een stukje af. Problemen met de ketting. Er lijkt een schakeltje stuk. Goed moment (not). We stoppen om het te repareren en dan stopt ook de eerste auto die ons passeert. De mannen zijn heel vriendelijk, onder de indruk van de fietsen (en de hoogte van het zadel, want die komt bij hem tot de borst) en helpen ons de boel fixen. Wat een toppers. We kunnen verder. Totaal uitgeblust komen we in ons hotelletje. Ik kies natuurlijk de kamer op de hoogste verdieping, zodat we nog even een paar trappen mogen lopen. Bij de bakker hebben we allemaal lekkere dingetjes gekocht... die hebben we verdiend. Het was zwaar, en we hebben het allebei gedaan!