Vandaag fietsen we naar Vietnam. Het is ook genoeg geweest in China. We hebben mooie dingen gezien, lekker gegeten, lieve mensen ontmoet en veel ni hao (hallo) gezegd. In Xin jie was het echter voor ons toch wel klaar.

Het was er vies, het stonk, de mensen keken niet vriendelijk meer en we werden bijna afgezet in het hotel. Tijd om een nieuw land te ontdekken. We fietsen weer vroeg weg. Voor de warmte uit. Het is grauw en het miezert af en toe. Dat maakt het wel wat koeler. De route voert langs de Rode Rivier en de grens met Vietnam. Maar ook onder de snelweg. Beton, beton, beton. China was toch wel het land van beton. We worden onderweg 2x staande gehouden door politie die ons in het Chinees aanspreekt. Met veel pijn en moeite begrijpen we, dat ze de paspoorten willen zien. En dan begint het gepuzzel, waar komen we vandaan, hoe heten we. Ze snappener niks van.Verder zijn ze wel lief, ze doen erg hun best om de twee woorden Engels die ze kennen op ons te oefenen. We rijden Hekou binnen en dan volgt de grens. In China met de fiets + bepakking op de roltrap naar boven, door de scanner, paspoort afstempelen, spraakverwarring en weer met de fiets op de roltrap naar beneden. Dan de brug over wandelen, fiets parkeren bij de Vietnamese douane, paspoort en visum afgeven, op een bankje gezet worden, nee toch niet, afstempelen, weggestuurd worden, uitleggen dat we de fiets mee willen nemen, paniek, lange rij achter ons... nog 1x paspoort check en eindelijk mogen we het hek door. We zijn in Lao Cai in Vietnam. We trakteren onszelf op hotel met zwembad. Even ontspannen. Gisteren heeft er bij beiden wel ingehakt. Wanneer we thee met taart bestellen blijkt google translate niet heel goed overweg te kunnen met Vietnamees. We krijgen beiden een bord met 9 mini cupcakes. Het communiceren is nog steeds lastig, het geld is vreselijk wennen (we zijn nu miljonair), de koffie is bere sterk en zoet en onze vrolijke xin chao (hallo) groet wordt met grote glimlach ontvangen. We hebben er zin in!