Eerste fietsdag in de echte tropen. Na gisteren weten we dat het 37,5 graad kan worden, dus we vertrekken vroeg, zo rond kwart over 7. Het is nog redelijk te doen. Lekker bewolkt, graadje of 25. We hebben een etappe van ca. 48 kilometer te gaan en hebben besloten dan te kijken of we de volgende etappe ook kunnen/willen doen.

Het fietst heerlijk, vooralsnog geen last van de warmte. De bidons zitten vol en we hebben nog 2 liter water in de fietstassen. Ook hebben we genoeg snacks om de energie aan te vullen. Een soort goedkope gevulde koeken, maar dan viezer. Maar het vult, dus dat is goed. We fietsen vanaf nu langs de Rode rivier. Het is erg droog geweest hoorden we gisteren, en dat is duidelijk te zien. Het is een matig stroompje in het begin. Het verdere uitzicht van de dag is een nieuwe snelweg in aanleg. Iets dat ons de hele reis al verbaasd. Overal wordt gebouwd, maar voor wie. Het komt in ieder geval de natuur niet ten goede. Lelijke betonnen pijlers overal waar je kijkt. Om kwart over 10 zit de eerste etappe erop. Het gaat lekker. Er zijn al dik 2,5 liter water opgedronken. We vullen de bidons bij en kopen nog 1,5 liter ieder. Het is nodig. Als we stil staan breekt het zweet uit. Hup verder dus. Na een kilometer of 70 wordt het moeilijk. De zon breekt door (goh, nooit gedacht dat ik liever dikke bewolking wil op vakantie) en het wordt echt warm. Er is geen verkoelende rijwind meer en we zijn drijfnat. Als we stoppen om de bidons weer bij te vullen en wat te eten, komt er water uit poriën waar we het bestaan niet van wisten. Ook leuk onderweg. Verkeersborden in het Chinees. We passeren ze op hoop van zegen. Het Indiaan met speer symbool komt veel voor. Geen idee wat het is. Uiteindelijk weten we na 95 kilometer een hotel (met airco) te vinden. Fietsen worden bij de wasmachine gestald en we moeten met iedereen op de foto. Lekker dan, we zijn echt smerig, hoezo op de foto? Nu even douchen en de innerlijke mens verzorgen. Morgen Vietnam...