Rustdag. Nou ja. We gaan een dagje naar de Unesco rijstterrassen van Xinjie. Vroeg opstaan, korte broek aan en gaan... na ruim een uur rijden komen we boven alwaar het 'slechts' 20 graden is. Het kippenvel staat op ons lijf.

We hebben een tourtje geregeld via ene Belinda. Is per sms bevestigd, maar we hebben eigenlijk geen idee van het programma. Onze chauffeur spreek een paar woorden Engels en geeft daar verder ook geen uitleg over. We zien wel. Ondertussen komen we terecht in een echte, over de top geregelde Unesco site. Alles is nieuw of in aanbouw en van beton, zelfs de houten hekken bij de viewpoints zijn van beton. We stoppen op de aangewezen plekken en zoals overal ter wereld staat er dan vaak een boom, huis of elektriciteitsmast in beeld. Gelukkig mogen we ook een stuk wandelen. We volgen een aangelegd pad dwars door de rijstvelden. Het is geen toeristenseizoen, dus we hebben alle ruimte. We zien sowieso weinig toeristen. Heerlijk. De rijstvelden staan vol met planten. Minder mooi volgens kenners, wij vinden het prachtig. Het lijnenspel en de kleuren groen, zo mooi. Genietend lopen we ons paadje af en gaan we verder naar een lokale markt. Dit is een minderhedengebied (Hani) wat betekent dat met name de vrouwen in traditionele kleding lopen. Mooi ook weer om te zien. We kopen heerlijk zoete mango's en rijden door naar Belinda haar hostal. Daar gaan we lunchen. Onze chauffeur heeft al vis gekocht, die ligt te spartelen in zijn zakje achterin het busje. Zielig, maar ja. Zo is dat hier. Tijdens het heerlijke eten komt er een begrafenisstoet voorbij. De dames allemaal in hun mooiste klederdracht. Wat een indrukwekkende dag. We verlaten de velden en rijden binnen een uur van 21 graden naar 37,5 beneden bij ons hotel. Poeh, dat wordt afzien morgen als we weer op de fiets springen! (Foto's volgen. Onze internet connectie kan dat niet aan).