Het is bijna zo ver. De vakantie zit er bijna op. Vandaag onze fietsen laten inpakken voor de terugvlucht. Morgen nog even bij de blinden-massagesalon de spiertjes losmaken en dan is het tạm biệt (tot ziens).

We hebben onszelf een luxe cruise door Halong Bay kado gedaan. Gewoon omdat we vinden dat we dat wel verdiend hebben.

De grootste uitdaging van de reis zou het fietsen zijn, dacht ik. Maar nee, het is het eten. Elke dag is het de vraag wat we binnen gaan krijgen. We hebben tijdens de fietstocht behoorlijk wat voedingsstoffen nodig gehad. En dat was dagelijks best lastig om bij elkaar te eten.

In Nederland komt er een hittegolf, het beheerst het nieuws, 'we' hebben een hitteplan. Hier is het elke dag bloedheet. Volgens de berichten 38 graden, gevoelstemperatuur oplopend tot boven de 50. En wat doe je dan? Geef je ouderen extra te drinken?

Na een slopende dag gisteren heb ik geslapen als een blok op het betonnen bed. Vandaag weer 75km, we naderen Hanoi in rap tempo zo.

Hoe mooi is het om elke ochtend rond 5 uur door speakers met opbeurende teksten wakker te worden. Geen idee wat er gezegd wordt, we staan gewoon op.

Goh, wat waren we kapot gisteren. Niets zinnigs kwam er meer uit. Na een heerlijke nacht openen we de gordijnen en... mist. We mogen ontbijten en dat is een feestje. Bananenpannenkoek met chocoladesaus en een goede bak koffie, een mangosapje en schaaltje vers fruit.

De dag waar ik een beetje tegenop zag. Nee, niet omdat we in Vietnam zijn. Omdat we vandaag een pittige klim hebben, met stukken van 10%. Daarom.

Vandaag fietsen we naar Vietnam. Het is ook genoeg geweest in China. We hebben mooie dingen gezien, lekker gegeten, lieve mensen ontmoet en veel ni hao (hallo) gezegd. In Xin jie was het echter voor ons toch wel klaar.

Eerste fietsdag in de echte tropen. Na gisteren weten we dat het 37,5 graad kan worden, dus we vertrekken vroeg, zo rond kwart over 7. Het is nog redelijk te doen. Lekker bewolkt, graadje of 25. We hebben een etappe van ca. 48 kilometer te gaan en hebben besloten dan te kijken of we de volgende etappe ook kunnen/willen doen.

Rustdag. Nou ja. We gaan een dagje naar de Unesco rijstterrassen van Xinjie. Vroeg opstaan, korte broek aan en gaan... na ruim een uur rijden komen we boven alwaar het 'slechts' 20 graden is. Het kippenvel staat op ons lijf.

De koninginnerit. Een stuk van 80km van Jianshui naar Nansa. We willen op tijd vertrekken, dus 7 uur ontbijt. Helaas had het meiske zich verslapen, dus dat werd half 8.

Dat is fietsen, maar dan anders. Het is warm, tussen de 23 en 28 graden Celcius. Dat zegt men. Gevoelsmatig ligt het vele malen hoger. Het is vochtig, 89% luchtvochtigheid. Dat betekent zweten.

Het is een echt Chinees hotel, waar de vertaalapp ons een handje helpt. We zaten in Tonghai, een levendig stadje ergens onderweg. Het ontbijt is geen buffet, nee. Gelukkig verblijft er een meneer die de vertaling kan doen.

We gaan het over eten hebben. In de provincie Yunnan eten ze pittig. Heel pittig. De eerste avond hebben we dat aan den lijve ondervonden. Met knalrode hoofden hebben we het restaurant verlaten. En het was al zo warm.

We hebben er zin in. Een dag eerder dan de planning vertrekken we uit Kunming. We willen op pad, gaan... eerste etappe voert ons naar Chengjian. Kleine 80km verderop.

Kunming... miljoenenstad (7,5?). Onze eerste stop. Wat een indrukken. Grootse bouwprojecten overal, heel veel winkels in alle soorten en maten. Ook af en toe een tempeltje of een overdekte markt.

Schiphol. 30,5 kg bagage afgeleverd. Fiets in de doos, zak met de rest. Wachten. Warm. Eigenlijk heb ik er gewoon echt zin in. Het reizen is gewoon saai. Duurt lang. Tot we er zijn. Dan gaat het beginnen. 

Ni hao! In juni is het zover. We gaan bijna 3 weken fietsen in China en Vietnam. Van Kunming naar Hanoi om precies te zijn.